Relatieperikelen: terug bij elkaar komen na een grote crisis

486

Het moeilijkste na een break, afgezien van het uitpakken van de vijfentwintig reistassen die we tijdens het uit elkaar gaan vol hebben gepropt? Voorkomen dat het opnieuw gebeurt!

Stap 1: Stel jezelf (en hem) de juiste vragen

Na een week van vol gekrabbelde roze Post-it notes met lijstjes van antwoorden op vragen als “Waarom wil ik hem niet meer zien? ” en groene Post-it notes met antwoorden op de vraag “Waarom mis ik hem? ” op de slaapbank in de woonkamer van onze zus (waar we verblijven om “weer de balans te vinden”), hebben we besloten om… onze relatie weer een kans te geven. Wees voorzichtig, want de beslissing om de scherven weer te lijmen is net als het besluit om te vertrekken.

Het is niet iets dat lichtvaardig moet worden opgevat. Je denkt erover na, je vertrouwt niet op het advies van een collega wiens grootmoeder hetzelfde heeft meegemaakt. Je houdt het hoofd koel en, zoals de seksuologe Catherine Solano adviseert: “Je luistert naar je diepste emoties en gevoelens.” Het doel is niet om ten koste van alles te blijven, maar om alles te doen wat mogelijk is om de relatie te redden.

We begrijpen dit, er zijn zoveel (financiële) verplichtingen… De wens om te blijven moet reëel zijn en door beide partijen worden gedeeld. Ja, dat lijkt voor de hand te liggen, maar het komt veel voor dat stellen proberen om dingen op te lappen om de verkeerde redenen. “Hij is aardig…” “Hij is en blijft de vader van mijn kinderen…” En dan is het alsof je de Mount Everest gaat beklimmen zonder de juiste benodigdheden:dapper maar suïcidaal.

Stap 2: Vergeten of… vergeven?

Nou, hij gaf het eindelijk toe aan ons, de dwaas, na jarenlang in harmonie samengewoond te hebben: die ene misstap, de one-night stand tijdens een trainingsweek. En hier zitten we dan, gewapend met al onze goede wil om eraan te werken, maar het blijft een bittere pil om te slikken. Om het leven samen te hervatten, moeten we “vergeven”, legt Catherine Solano uit.

Vergeten is doen alsof het gepasseerde nooit heeft plaats gevonden, en vergeven is je ervan bewust zijn dat het inderdaad heeft plaatsgevonden, maar ermee leren omgaan en erbovenop komen. We moeten dus door een zure appel heen bijten in het begin, maar het is voor een goed doel. Want ja, vergis je niet, een crisis is een teken dat een stel een gezonde relatie heeft.“Een koppel dat nooit door een crisis gaat, is een koppel waar één van de twee onderdanig is”, legt de seksuologe uit.

Stap 3: Verval niet in dezelfde fouten

Als de omstandigheden waarin een stel verkeert niet goed zijn, kan een relatie zich niet positief ontwikkelen. Overwerken, routine, gebrek aan verlangen, vermoeidheid aan het begin van de winter: voeg hier een brief van de Belastingdienst aan toe, en er is een bom gecreëerd die elk moment kan ontploffen.

“Verantwoordelijkheid is nooit exclusief”, zegt Catherine Solano. Ze voegt eraan toe: “Je moet meer verantwoordelijkheden nemen dan alleen de fout of de schuld van de ander te zien. Om niet op de gladde helling te komen die jullie al bijna het leven als stel heeft gekost, moeten jullie weten hoe je iets positiefs kunt creëren”, aldus Catherine Solano.

Het doel is om, net als voor een accountant, na het nalopen van de rekeningen meer positieve dan negatieve resultaten te hebben. “Ook hier is er geen regel. Je hebt koppels die geen negatieve, maar weinig positieve resultaten hebben. Bij anderen is er zowel veel negatiefs als positiefs”, stelt Catherine Solano.

De herinneringen aan jullie eerste ontmoeting is een goede manier om verliefde, positieve gevoelens te creëren. “Als een koppel in crisis terugdenkt aan hun ontmoeting, en die herinnering is nog intact, dan is dat een goed teken”, legt Catherine Solano uit. “Als we daarentegen deze scènes herlezen met de wrok die vandaag de dag is opgebouwd door te zeggen ‘Ah, hij was toen al zo gierig’ of ‘Zij was de enige die aan het woord was, ze hield maar niet op met praten’, dan lijkt verzoening weinig kans van slagen te hebben.

Stap 4: Geniet van de overwinning

Door de crisis te doorstaan hebben we niet alleen onze relatie gered, maar ook versterkt. Door de breuk werd eigenlijk een schok gecreëerd die ons in staat stelde de nodige aanpassingen te doen. Welnu, Prince Charming is enorm de mist in gegaan, maar zoals Catherine Solano opmerkt over de post-crisisperiode: “We houden uiteindelijk van de ander om wie hij werkelijk is, niet om wie we zouden willen dat hij was.”

De crisis overwinnen betekent rouwen om het perfecte koppel (met een perfecte man en een perfecte vrouw),dat dus helemaal niet bestaat. Natuurlijk kan het ons net zo veel pijn doen als toen we erachter kwamen dat het tussen ons en Brad Pitt onmogelijk was, maar dit nieuwe begin biedt ook weer kansen.

Zoals de meeste van haar collega’s, merkt Catherine Solano op dat “een vrouw verschillende soorten relaties in haar leven meemaakt”, soms zelfs zonder van partner te veranderen. Als de crisis voorbij is, staat een stel weer met beide benen op de grond. Je schatje lijkt veranderd, meer volwassen, minder zenuwachtig, aandachtiger. Bewust van zijn gebreken én die van onszelf, zullen we hem met nieuwe ogen bekijken, helder maar vol tederheid.

“Kijk niet te veel naar hem als een zwak en imperfect wezen, mannen hebben een minimum aan bewondering nodig”, waarschuwt Catherine Solano. Je had bijna allemaal weggegooid, maar je hebt jullie relatie op het nippertje gered. En zoals alle mensen die dapper volhouden heb je een voorsprong op anderen. Jullie kennen nu allebei de waarde van jullie samen zijn, en jullie genieten zoveel mogelijk van elk moment.